Αναζητώντας την αφύπνιση των αισθήσεων μέσα από την εικόνα

Κοιτάζοντας όσα οι άνθρωποι αναδημοσιεύουμε  ή ποστάρουμε, όλα εκείνα που μας συγκινούν, μας ευχαριστούν, μας ηρεμούν ή μας ταράζουν, ξεκίνησα να αναρωτιέμαι.

Ακούγοντας τις περιγραφές των ιδανικών ημερών, των στιγμών, των ζωών που θα θέλαμε να ζούμε, τα όνειρα και τις φαντασίες μας, άρχισα να καταλαβαίνω πως ίσως αυτά που ψάχνουμε δεν είναι τελικά υλικά.

Είναι, άλλωστε, τόσα πολλά και τόσο εύκολα προσβάσιμα γύρω μας πια, που σχεδόν οτιδήποτε αναζητήσουμε μπορούμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να το αποκτήσουμε. Να το κρατήσουμε. Έστω για λίγο.

Είμαστε χορτάτοι.

Κι όμως, βλέπεις ένα βίντεο με τη βροχή έξω από ένα μικρό καφέ. Μια αυγή σε ένα βουνό. Ένα δειλινό στη θάλασσα. Ένα σπίτι μιας άλλης εποχής. Ένα πολυτελές δωμάτιο ή μια καλύβα στη μέση του πουθενά.

Και όσο απλή ή ακριβοθώρητη κι αν είναι η εικόνα, αυτό που αναζητάμε μοιάζει να είναι πάντα το ίδιο.

Το συναίσθημα που φανταζόμαστε ότι θα νιώθαμε αν ήμασταν εκεί.

Αν ζούσαμε αυτή τη στιγμή.
Αν μπαίναμε για λίγο μέσα στην εικόνα.
Στην εποχή.
Στη χλιδή ή στην απλότητα.

Στην ηρεμία ή τη φασαρία. 

Σε αυτό το κάτι.

Τίποτα το αληθινά υλικό λοιπόν. 

Μόνο η αίσθηση.

Ίσως, τελικά, στην εποχή της κοίμησης των αισθήσεων να έχουμε μια απεριόριστη ανάγκη για την αφύπνιση τους. Με κάθε τρόπο. 

Και κάποιες φορές αρκεί ακόμη και η φαντασία μιας στιγμής μέσα σε μια εικόνα ή ένα βίντεο για να μας κάνει να αισθανθούμε κάτι.

Να μας τσιμπήσει.
Να μας ενοχλήσει.
Να μας χαροποιήσει.
Να μας συγκινήσει.
Να μας κάνει να νοσταλγήσουμε.

Γιατί ίσως αυτό που βαφτίστηκε «υλικό» να μην ήταν ποτέ το αντικείμενο, το μέρος ή η εικόνα.

Ήταν το συναίσθημα που πιστέψαμε ότι σίγουρα κρύβεται μέσα τους.