Η προσωπική μου αντίληψη σχετικά με το πότε και το γιατί χρειάζεται κανείς να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία, δεν σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με τα συνήθη προβλήματα, τις δυσκολίες ή τις ψυχικές διαταραχές, που οδηγούν συχνά κάποιον - πιο επιτακτικά - στην ψυχοθεραπεία. Η ψυχοθεραπεία αποτελεί οδό γνωριμίας και σύναψης σχέσης με τον εαυτό, τις επιθυμίες του, τον τρόπο ύπαρξης του, τις λειτουργικές και μη λειτουργικές συμπεριφορές και συνθήκες της ζωής του. Απευθύνεται σε όλους. Σε εκείνους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες και σε εκείνους που όπως πολύ συχνά ακούμε «Δεν έχουν και κάτι για να κάνουν ψυχοθεραπεία». Αποτελεί τρόπο ανάληψης της ευθύνης του εαυτού, δημιουργίας σχέσης μαζί του, μέσο για ορθότερες διαπροσωπικές σχέσεις με τους άλλους, καθώς και τρόπο ανακάλυψης των επιθυμιών που λησμονήθηκαν. Είναι πράξη εξελικτική, εκπαιδευτική, διορθωτική, ανακουφιστική, ιαματική, θεραπευτική.

Η απάντηση στην ερώτηση αυτή αλλάζει σύμφωνα με τις ανάγκες του εκάστοτε θεραπευόμενου. Εξαρτάται από την πολυπλοκότητα των ζητημάτων προς διερεύνηση, της ίδιας της ταχύτητας και της επιθυμίας του θεραπευόμενου, των στόχων που έχει θέσει και των λόγων που αποφάσισε να ξεκινήσει. Αν και είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιοριστεί το χρονικό πλαίσιο εξαρχής, η επιλογή αφήνεται πάντα στον θεραπευόμενο, κατόπιν βέβαια συμφωνίας με τον θεραπευτή, έτσι ώστε να προστατεύεται η θεραπευτική σχέση αλλά και το πλαίσιο της συνεδρίας.

Η συνήθης συχνότητα της θεραπείας είναι μία φορά την εβδομάδα, συγκεκριμένη μέρα και ώρα, ώστε να υπάρχει ένα σταθερό πλαίσιο και ρυθμός. Η συχνότητα βέβαια μπορεί να μεταβληθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας και εφόσον συμφωνηθεί μεταξύ των δύο μερών, σε δεκαπενθήμερη βάση, μία φορά το μήνα κλπ. Αυτό διαμορφώνεται, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του θεραπευόμενου.

Η συνεδρία διέπεται από απόλυτη εχεμύθεια και εμπιστευτικότητα. Σύμφωνα πάντα με τη νομοθεσία, το απόρρητο της διαδικασίας «σπάει» σε περιπτώσεις απειλητικές για την ζωή του ίδιου του θεραπευόμενου ή κάποιου άλλου (ενήλικα ή παιδιού).